Morena – Marzanna – Motanka Przemiany i nowych początków

Opis

Najpierw słówko od samej Moreny dla Ciebie:

Nie przyszłam, by odejść. Przyszłam, by przemienić. Jestem tą, którą pali się i topi, gdy chce się zapomnieć o zimnie, ciężarze, końcu. Ale ja nie jestem końcem.

Jestem momentem pomiędzy.

W mojej dłoni trzymam klucze. To ja zamykam to, co już nie jest Twoje. To ja otwieram to, na co jesteś gotowa.
W drugiej dłoni niosę sierp. Odcinam bez żalu. Zbieram to, co dojrzało. Uczę Cię, że strata i plon są jednym.

Nie bój się mnie. Nie jestem zniszczeniem. Jestem zmianą, której nie da się zatrzymać.

Jeśli coś w Tobie cichnie — pozwól temu odejść. Jeśli coś woła — odważ się to przyjąć.

Stoję na granicy światów, w ciszy przed początkiem.

Jestem Moreną. A Ty już wiesz, co czas puścić.

Ta motanka powstała na styku dwóch światów – końca i początku.
Marzannę znamy jako tę, którą się żegna – topi lub spala, by odejść od zimy, tego co stare, ciężkie, zamknięte. Boginię Zimy.
Ja jednak zatrzymałam ją na moment przed tym odejściem…

To Morena – strażniczka przemiany.

Ubrana w wiśniową tkaninę – kolor krwi, życia i przejścia – niesie w sobie opowieść o cyklu, który nigdy się nie kończy.

Dodałam jej dwa ważne dwa symbole:

• Pęk kluczy – otwieranie i zamykanie. Dostęp do tego, co ukryte. Decyzja, co zostawiasz za sobą, a co wpuszczasz dalej.
• Sierp na gałązce brzozowej – narzędzie odcinania, ale też zbioru.

Jej wianek i makówki szepczą o naturze, cykliczności i pamięci.
Koronka – splata w niej to, co delikatne i to, co mroczne.

Nie jest już tylko końcem.
Jest momentem pomiędzy.

Motanka stworzona intencyjnie – jako towarzyszka zmian, odpuszczania i nowych początków.