Jeliń – Duch Wiosennego Przejścia – słowiańska świeca sojowa

Opis

Najpierw słówko od samego Jelinia dla Ciebie:

Jestem Jeliń — budzony śpiewem starym jak ziemia.
Gdy przez sioła niesie się obrzędowa pieśń „Sioła Jelinia…”, jej głos odnajduje mnie nawet w najgłębszym milczeniu. Spoczywam wtedy pomiędzy światami — nie jako żywe ciało, lecz jako pamięć, która nigdy nie umiera.
Moja czaszka bieleje w świętym borze, a poroże wznosi się ku niebu jak gałęzie Drzewa Życia. Jestem przejściem. Tym, co musi obumrzeć, by mogło narodzić się na nowo.

Gdy nadchodzi czas budzenia, ogień i śpiew przywracają mi moc.

Z kości rodzi się siła.
Z ciszy — głos.
Z końca — początek.

Kiedy zapalasz mój płomień, budzisz pradawną pamięć ziemi. Pomagam Ci zostawić to, co martwe, i przejść ku temu, co gotowe odżyć. Jak poroże…

Jestem Jeliń.
Strażnik odrodzenia.
Duch, który powstaje z kości, gdy pieśń wzywa życie z powrotem.

Świeca „Jeliń” inspirowana jest obrzędową pieśnią „Sioła Jelinia” oraz dawnym słowiańskim świętem budzenia jelenia — rytuałem przejścia z czasu zimowego uśpienia do czasu odrodzenia.

Święto Budzenia Jelenia należy do dawnych, przedchrześcijańskich obrzędów przejścia — celebrowanych na granicy zimy i wiosny, gdy przyroda jeszcze śpi, lecz pod powierzchnią ziemi zaczyna już pulsować nowe życie.

W wierzeniach ludowych jeleń był zwierzęciem solarnym — związanym ze Słońcem, odradzaniem światła oraz siłą życiową powracającą po czasie ciemności. Jego poroże, co roku zrzucane i odrastające, stało się naturalnym symbolem cyklu śmierci i ponownych narodzin.

„Budzenie” Jelenia miało charakter rytualny i wspólnotowy.

O świcie lub o zmierzchu zbierano się na skraju wsi, przy lesie lub na polanie. Śpiewano stare pieśni obrzędowe — wśród nich przywoływaną do dziś w przekazach pieśń „Sioła Jelinia”. Głosy, rytmiczne i powtarzalne, miały dotrzeć do ducha Jelenia, obudzić go z zimowego uśpienia i zaprosić z powrotem do świata żywych.

W niektórych regionach praktykowano:

• obchodzenie wsi ze śpiewem

• palenie ognisk oczyszczających

• uderzanie w bębny, kołatki lub drewniane przedmioty

• noszenie poroży lub masek jelenia

• symboliczne „prowadzenie” Jelenia do sioła

Obrzęd ten miał znaczenie nie tylko przyrodnicze, ale i duchowe.

Budzenie Jelenia oznaczało:

• przebudzenie sił witalnych ziemi

• powrót płodności i urodzaju

• zakończenie czasu stagnacji

• ochronę wspólnoty na nadchodzący cykl wegetacyjny

• wezwanie światła, by zwyciężyło nad ciemnością

Jeleń był tu przewodnikiem między światami — tym, który zna drogę z krainy zimowego snu do krainy życia.

Dlatego w symbolice obrzędu pojawia się często nie tylko żywy jeleń, lecz jego duchowa forma — poroże czy czaszka — podkreślające, że chodzi o przebudzenie siły odwiecznej, nie jednostkowej.

Święto Budzenia Jelenia było więc nie tylko wezwaniem wiosny, ale i przypomnieniem, że wszystko, co żyje, podlega cyklowi: uśpienia, obumarcia i ponownych narodzin.

A pieśń, która go budziła, była jednocześnie pieśnią budzącą ludzi.

Podoba Ci się? <3